Forstyrring – Eirik Ingebrigtsen

Han blei forstyrra, det kom mas frå kjøkkenet, var så klart midt inne i ein fjernsynsdokumentar om alt plastsøppelet som finst i havet. Ned på butikken etter fleire egg, det var det einaste han fekk beskjed om å handla, men han tenkte sitt, kveldsavisa kunne han vel også ta med tilbake.

På veg til butikken, blei han forstyrra i forstyrringa. Det kom rop frå Gamlestadion. Kamp, der? Det var lenge sidan, tenkte han, smatt inn og sette seg. Kampen bølgja, dårlege mottak, lange pasningar, meir fart enn ferdigheiter. Ein klysete ving virra der nede. Slo ut med armane, først mot dommaren, så mot ein motspelar, til slutt mot sin eigen back. Han kikka seg rundt, ville høyra kva stillinga var, men det var ingen å spørja.   

Denne klubbens materialforvaltar og banemeister, var tribunemeister når dei trengte det som mest. Gje folket plass, gje dei ein pause frå kvarandre, han skjønte at seta skulle stå ein meter frå kvarandre. Meteren symboliserte bygdas innbyggartal, for kven av dei rundt 5000 menneska ville eigentleg koma på kamp? Her var plass nok.

Og for den gamle mannen, blei forstyrringa ei velsigning. Meditasjon via synsnerven, kunsten å setja seg ned. Vingen gjekk på løp, hadde mykje rom. Men kven var det som kom? Keeperen løpte skrått ut, vil bryta ballbanen, forstyrra ein potensiell målfarleg situasjon. Cornerflagget dansa lett i vinden, frå der han sat såg det ut som om vingen skulle nå ballen først, men så la keeperen seg over og starta ei sklitakling med andeleg støtte frå Himmelrik, dei lengste beina i fart, og med denne lengden og farten traff han ballen før vingen, og ballen forsvann opp på tribunen, vingen fekk vingar og forsvann opp og fram mot daulinja.

“Unnskyld,” høyrde den gamle mannen og snudde seg. Ein kar med hanskar og plastpose bøygde seg ned bak han og røska opp ugraset. “God å koka suppe på, desse,” sa han. Den gamle mannen nikka, hadde blitt rykka ut av kampen, vekk frå taklinga, snudde seg og såg vingen som sat rett opp og ned i graset medan han slo ut med armane.

“Det er jo typisk han,” sa mannen med plastposen og peikte litt oppgitt mot banen og den ferdigtakla vingen. “Kva då?” sa mannen. “Indignert for alt utpå der. Eg får ta det med han over suppa i kveld,” svarte han.

Taklinga var noko av det siste som skjedde i kampen før dommaren blåste av. Mannen med plastposen hadde alt skrådd oppover tribunen og plukka nytt ugras der.

Heime på kjøkkenet, etter å ha plassert eggekartongen ved komfyren, opna den gamle mannen kveldsavisa og leste om regjeringas nye tiltak for å sikra veksten i den lokale matvareproduksjonen.

Denne teksten er del av serien Den gamle mannen og gresset.

Eirik Ingebrigtsen (f. 1975) er forfatter og prosjektansvarlig i Norsk Forfattersentrum.  Han har totalt utgitt seks romaner. Siste bok: Spikrar fra fallande plankar (2015). I 2013 fikk han Sult-prisen for sitt forfatterskap. Ingebrigtsen er også kaptein på Det norske forfatterlandslaget.

Les også:

Rundene – Peter Franziskus Strassegger